[iTranslation][์NOVEL] แปลนิยายรักโรแมนติกเรื่อง The Notebook (รักเธอหมดใจ ขีดไว้ให้โลกจารึก) [คัดมาบางส่วนในตอน Crossroad]

.

.

ต้นฉบับจากเรื่อง The Notebook

Crossroads

Noah opened the door for Anne Nelson as she went out.

“Good-bye, Noah,” she said quietly. He nodded without speaking. There wasn’t anything else to say; they both knew that. She turned from him and left, closing the door behind her. Noah watched her walk to her car, get in, and drive away without looking back. She was a strong woman, he thought to himself, and he knew where Allie got it from.

Noah peeked in the living room, saw Allie sitting with her head down, then went to the back porch, knowing that she needed to be alone. He sat quietly in his rocker and watched the water drifting by as the minutes passed.

After what seemed like an eternity he heard the back door open. He didn’t turn to look at her just then – for some reason he couldn’t – and he listened as she sat in the chair beside him.

“I’m sorry.” Allie said. “I had no idea this would happen.”

Noah shook his head. “Don’t be sorry. We both knew it was coming in some form or another.”

“It’s still hard.”

“I know.” He finally turned to her, reaching for her hand. “Is there anything I can do to make it easier?”

 

ต้นฉบับจากเรื่อง The Notebook

ทางแยก

โนอาห์เปิดประตูให้แอนนี แนลสันออกไป

“ลาก่อน โนอาห์” เธอพูดกับเขาเบาๆ เขาพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร ไม่มีอะไรต้องพูดอีก พวกเขาต่างรู้ดี เธอหันหลังจากไปและปิดประตูตามหลัง โนอาห์มองเธอเดินไปยังรถของเธอ เข้าไปนั่ง และขับออกไปโดยไม่เหลียวกลับมามอง เธอเป็นผู้หญิงใจแข็ง เขาคิด และเขาก็รู้ว่าแอลลีได้สิ่งนี้มาจากใคร

โนอาห์เข้าไปในห้องนั่งเล่นเห็นแอลลีนั่งคอตก เขาจึงเดินไปที่ระเบียงด้านหลัง รู้ว่าเธอต้องการอยู่คนเดียว เขานั่งเก้าอี้โยกเงียบๆ แล้วมองน้ำไหลผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า

หลังจากเวลาผ่านไปราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เขาได้ยินเสียงประตูด้านหลังเปิด เขาไม่ได้หันไปมองเธอ มีเหตุผลบางอย่างที่เขาทำไม่ได้ เธอนั่งลงข้างๆเขา

“ฉันขอโทษ” แอลลีพูด “ฉันไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้”

โนอาห์ส่ายหัว “ไม่ต้องขอโทษหรอก เราก็รู้ว่ามันต้องเกิดเรื่องขึ้นไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง”

“ซึ่งก็เป็นเรื่องยากอยู่ดี”

“ผมรู้” ในที่สุดเขาก็หันไปหาเธอ เอื้อมไปจับมือเธอไว้ “แล้วมีสิ่งที่ผมทำให้มันดีขึ้นกว่านี้ไหม?”

She shook her head. “No. Not really. I have to do this alone. Besides, I’m not sure what I’m going to say to him yet.” She looked down and her voice became softer and a little more distant, as if she were talking to herself. “I guess it depends on him and how much he knows. If my mother was right, he may have suspicions, but he doesn’t know anything for sure.”

Noah felt a tightness in his stomach. When he finally spoke his voice was steady, but she could hear the pain in it.

“You’re not going to tell him about us, are you?”

“I don’t know. I really don’t. While I was in the living room, I kept asking myself what I really wanted in my life.” She squeezed his hand. “And do you know what the answer was? The answer was that I wanted two things. First, I want you. I want us. I love you and I always have.”

She took a deep breath before going on.

“But I also want a happy ending without hurting anyone. And I know that if I stayed, people would be hurt. Especially Lon. I wasn’t lying when I told you that I love him. He doesn’t make me feel the same way you do, but I care for him, and this wouldn’t be fair to him. But staying here would also hurt my family and friends. I would be betraying everyone I know…I don’t know if I can do that.”

“You can’t live your life for other people. You’ve got to do what’s right for you, even if it hurts some people you love.”

เธอส่ายหัว “ไม่ ไม่มีเลย ฉันต้องทำมันเองตามลำพัง อีกอย่างฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะพูดกับเขาอย่างไรดี” เธอก้มหน้าลง น้ำเสียงแผ่วลงเหมือนมาจากที่ไกลๆ ราวกับว่าเธอพูดกับตัวเอง “ฉันคิดว่ามันขึ้นอยู่กับเขาว่าเขารู้เรื่องมากแค่ไหน ถ้าแม่ของฉันพูดถูก เขาอาจจะสงสัยอยู่ก็ได้ แต่เขาไม่รู้เรื่องของเราแน่ๆ”

โนอาห์รู้สึกแน่นท้อง เขาพูดด้วยเสียงหนักแน่น แต่เธอก็ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดในนั้นอยู่ดี

“คุณจะไม่เล่าเรื่องของเรากับเขาใช่ไหม?”

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริงๆ ในขณะที่ฉันนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ฉันเฝ้าถามตัวเองว่าฉันต้องการอะไรในชีวิต” เธอบีบมือเขาแน่น “แล้วคุณรู้ไหมคำตอบคืออะไร นั่นคือฉันต้องการสองอย่าง อย่างแรก ฉันต้องการคุณ ฉันต้องการเรา ฉันรักคุณ และจะรักตลอดไป”

เธอหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพูดต่อ

“แต่ฉันอยากให้เรื่องจบอย่างมีความสุขโดยที่ไม่ทำร้ายใคร และฉันก็รู้ว่าถ้าฉันยังอยู่ ทุกคนก็จะเจ็บปวด โดยเฉพาะลอน ฉันไม่ได้โกหกหรอกนะตอนที่ฉันบอกคุณว่าฉันรักเขา เขาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนที่คุณทำให้ฉันรู้สึก แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงเขา และนี่ก็ไม่ยุติธรรมกับเขาเลย การอยู่ที่นี่จะทำให้ฉันครอบครัวและเพื่อนๆของฉันต้องเจ็บปวด ฉันทรยศทุกคน…และฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำอย่างนั้นได้ไหม”

“คุณใช้ชีวิตเพื่อคนอื่นไม่ได้หรอกนะ คุณต้องทำในสิ่งที่ถูกต้องสำหรับคุณถึงแม้ว่ามันจะทำให้คนที่คุณรักเจ็บช้ำก็ตาม”

“I know,” she said, “but no matter what I choose I have to live with it. Forever. I have to be able to go forward and not look back anymore. Can you understand that?”

He shook his head and tried to keep his voice steady. “Not really. Not if it means losing you. I can’t do that again.”

She didn’t say anything but lowered her head. Noah went on:

“Could you really leave me without looking back?”

She bit her lip as she answered.  Her voice was beginning to crack. “I don’t know. Probably not.”

“Would that be fair to Lon?”

She didn’t answer right way. Instead she stood, wiped her face, and walked to the edge of the porch where she leaned against the post. She crossed her arms and watched the water before answering quietly.

“No.”

“It doesn’t have to be like this, Allie,” he said. “We’re adults now; we have the choice we didn’t have before. We’re meant to be together. We always have been.”

He walked to her side and put his hand on her shoulder. “I don’t want to live the rest of my life thinking about you and dreaming of what might have been. Stay with me, Allie.”

Tears began to fill her eyes. “I don’t know if I can,” she finally whispered.

“ฉันรู้” เธอว่า “แต่ไม่ว่าฉันจะเลือกทางไหน ฉันต้องอยู่กับมัน ตลอดไป ฉันต้องก้าวไปข้างหน้าและไม่หันหลังกลับมาอีก คุณเข้าใจไหม?”

เขาส่ายหัวและพยายามทำเสียงให้หนักแน่น “ไม่เลย ไม่เข้าใจ ถ้าผมต้องเสียคุณไป ผมทำอย่างนั้นอีกครั้งไม่ได้”

เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่กลับก้มหน้าลงไปอีก โนอาห์จึงพูดต่อ

“คุณทิ้งผมโดยไม่หันกลับมามองได้จริงๆเหรอ?”

เธอกัดริมฝีปากในขณะที่ตอบ น้ำเสียงของเธอเริ่มแตกพร่า “ฉันไม่รู้ คงจะไม่ได้”

“แล้วนั่นยุติธรรมกับลอนแล้วเหรอ?”

เธอไม่ตอบคำถามแต่กลับยืนขึ้น ลูบหน้า เดินไปที่ขอบระเบียงแล้วพิงเสา เธอกอดอกแล้วมองไปที่สายน้ำก่อนจะตอบกลับมาด้วยเสียงแผ่วเบา

“ไม่”

“เรื่องต้องไม่เป็นแบบนี้ แอลลี” เขาว่า “ตอนนี้เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรามีทางเลือกที่เราไม่เคยมีมาก่อน เราสองคนเป็นเนื้อคู่กัน และเราเป็นอย่างนี้ตลอดมา”

เขาเดินไปยืนข้างๆและวางมือลงบนไหล่ของเธอ “ผมไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ทั้งชีวิตนี้เพื่อคิดถึงหรือฝันถึงคุณว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณบ้าง ดังนั้น อยู่กับผมนะ แอลลี่”

น้ำตาของเธอเริ่มคลอเบ้า “ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำมันได้ไหม” ในที่สุดเธอก็กระซิบบอกกับเขา

.

.

// การบ้านจากวิชาแปลนิยายที่เรียนค่ะ สำนวนอาจจะแปลกๆไปบ้าง ถถถ Orz

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s